Wyglądają pięknie, ale rosną szybko. Tych roślin lepiej nie sadzić tuż przy domu

Czytaj także: Piasek, drobny żwir czy grys? Co wybrać do ogrodu

Najczęstszy błąd polega na tym, że patrzymy na roślinę taką, jaka jest w dniu zakupu. Mała doniczka, kilka pędów, niewielka cena i obietnica szybkiego efektu. Po kilku sezonach może się jednak okazać, że krzew zasłania okno, drzewo rośnie za blisko ściany, a pnącze wchodzi pod rynnę.

Royal Horticultural Society zaznacza, że większość drzew rosnących blisko budynków nie powoduje szkód, ale w określonych warunkach korzenie mogą mieć związek z osiadaniem gruntu i uszkodzeniami konstrukcyjnymi. Ryzyko rośnie zwłaszcza przy dużych drzewach, gliniastej glebie, suszy i płytkich fundamentach.

To ważne, bo nie chodzi o straszenie każdą rośliną przy domu. Chodzi o rozsądne sadzenie. Inaczej planuje się rabatę przy ścianie, inaczej osłonę przy płocie, a jeszcze inaczej miejsce dla drzewa, które za kilkanaście lat może mieć szeroką koronę i silny system korzeniowy.

Wierzba płacząca wygląda romantycznie i daje szybki efekt. Jej zwisające gałęzie pięknie prezentują się nad wodą, przy dużym trawniku albo w przestronnym ogrodzie. W małym ogrodzie przy domu może jednak szybko stać się kłopotem.

University of Florida IFAS opisuje, że korzenie wierzby płaczącej są agresywne, często rosną blisko powierzchni i mogą rozprzestrzeniać się daleko poza zasięg korony. Źródło ostrzega też, aby nie sadzić jej blisko podziemnych instalacji wodnych, kanalizacji czy pól drenażowych.

W praktyce oznacza to jedno: jeśli masz małą działkę, wąski ogród, dom szeregowy albo taras tuż przy trawniku, wierzba płacząca nie jest najlepszym wyborem. To drzewo potrzebuje przestrzeni, wilgoci i miejsca, w którym jego korzenie nie będą kolidować z nawierzchnią, rurami czy fundamentami.

Brzoza rzeczna, czyli Betula nigra, bywa sadzona dla dekoracyjnej, łuszczącej się kory i naturalnego wyglądu. Może wyglądać świetnie w większym ogrodzie, zwłaszcza tam, gdzie gleba jest wilgotna. Nie jest jednak drzewem do wciśnięcia tuż pod okno.

Virginia Tech opisuje brzozę rzeczną jako szybko rosnące drzewo cieniujące, szczególnie dobrze nadające się do miejsc wilgotnych i nisko położonych. Źródło wskazuje też, że w szkółkach często prowadzi się ją w formie wielopniowej, aby podkreślić ozdobną korę.

I właśnie ta forma bywa problemem przy domu. Kilka pni, szybki wzrost i szeroka korona mogą po latach zasłaniać światło, utrudniać przejście i wymuszać cięcie. Brzoza rzeczna lepiej sprawdzi się jako drzewo w dalszej części ogrodu niż jako roślina posadzona „dla ozdoby” metr od elewacji.

Bradford Pear, czyli grusza Callery’ego ‘Bradford’, to przykład rośliny do ogrodu, która długo uchodziła za idealne drzewo ozdobne. Kwitnie obficie, rośnie dość szybko i dobrze wygląda w nasadzeniach miejskich. Problem w tym, że w części krajów, zwłaszcza w USA, zaczęto ją traktować jako roślinę kłopotliwą.

NC State Extension opisuje gruszę Callery’ego jako gatunek inwazyjny, który może wypierać rośliny rodzime i łatwo zajmować obrzeża lasów oraz otwarte tereny. W publikacji zwrócono też uwagę, że potomstwo odmian ozdobnych może przyczyniać się do rozprzestrzeniania tego gatunku.

W polskich ogrodach ten przykład warto potraktować jako ostrzeżenie: nie każda modna roślina ozdobna jest dobrym wyborem na lata. Jeśli drzewo szybko rośnie, obficie się rozsiewa, ma słabą strukturę konarów albo jest uznawane za problematyczne w innych krajach, lepiej dobrze sprawdzić odmianę przed zakupem.

Jabłonie ozdobne, często nazywane rajskimi jabłoniami, potrafią wyglądać bajkowo. Wiosną zachwycają kwiatami, jesienią mają kolorowe owoce i mogą być wartościowe dla ptaków oraz zapylaczy. Woodland Trust podkreśla, że dzikie jabłonie mają znaczenie dla przyrody, a ich owoce mogą być wykorzystywane m.in. na przetwory.

Problem pojawia się wtedy, gdy posadzisz taką jabłoń tuż przy podjeździe, schodach, tarasie albo wejściu do domu. Owoce spadają, rozgniatają się pod butami, mogą brudzić nawierzchnię i przyciągać owady. Przy ścieżce, po której codziennie chodzisz, po kilku latach może to być bardziej uciążliwe niż urocze.

Jabłoń ozdobna nie jest więc „złą” rośliną. Warto ją po prostu sadzić tam, gdzie opadające owoce nie będą codziennym problemem.

Trawy ozdobne są teraz bardzo popularne. Pasują do nowoczesnych domów, dobrze wyglądają przy tarasach, ścieżkach i ogrodzeniach. Dają lekkość, ruch i efekt „gotowego” ogrodu bez dużej liczby kwiatów.

Trzeba jednak uważać na wysokie, suche kępy sadzone tuż przy elewacji, drewnianym tarasie albo pod oknem. Oregon State University Extension wskazuje, że większość traw ozdobnych rośnie wysoko, a zwarte pasy wysokich traw mogą sprzyjać rozprzestrzenianiu się ognia.

W polskich warunkach nie chodzi o panikę, ale o porządek. Suche źdźbła trzeba regularnie usuwać, a wysokich traw nie sadzić bezpośrednio przy miejscach, gdzie stoją grille, paleniska, drewniane meble albo altany. Przy domu lepiej sprawdzają się niższe gatunki albo kępy odsunięte od ściany.

Rose of Sharon to ketmia syryjska, efektowny krzew o dużych kwiatach. Może wyglądać bardzo dekoracyjnie, szczególnie późnym latem, kiedy wiele innych roślin kończy kwitnienie. Nie jest jednak krzewem, który zawsze pozostaje dokładnie tam, gdzie go posadzono.

NC State Extension opisuje ketmię syryjską jako szybko rosnący, duży krzew lub małe drzewo, które może osiągać około 2,4–3,6 m wysokości i 1,8–3 m szerokości. Przy planowaniu miejsca trzeba więc brać pod uwagę jej docelowy rozmiar, a nie wygląd młodej sadzonki.

Jeśli posadzisz ją zbyt blisko ściany, okna albo wąskiego przejścia, po latach może wymagać ciągłego cięcia. Warto też wybierać odmiany mniej skłonne do rozsiewania, szczególnie w małych ogrodach i przy granicy działki.

Orange Daylily, czyli liliowiec rdzawy, często wygląda jak bezproblemowa bylina. Ma pomarańczowe kwiaty, dobrze znosi trudniejsze warunki i potrafi rosnąć tam, gdzie inne rośliny sobie nie radzą. Właśnie dlatego bywa też kłopotliwy.

Invasive Plant Atlas of the United States wskazuje, że Hemerocallis fulva może stanowić zagrożenie dla roślin rodzimych w naturalnych siedliskach, m.in. na łąkach, obrzeżach lasów i terenach wilgotnych.

W ogrodzie problem jest bardziej praktyczny: liliowiec potrafi tworzyć zwarte kępy i rozrastać się tam, gdzie miał być tylko „małym akcentem”. Przy wąskiej rabacie, ścieżce albo ogrodzeniu może z czasem wypierać słabsze rośliny.

Jest jeszcze jedna ważna rzecz: liliowce z rodzaju Hemerocallis są niebezpieczne dla kotów. ASPCA podaje, że daylilies są toksyczne dla kotów i mogą powodować m.in. wymioty, apatię, niewydolność nerek, a nawet śmierć. Jeśli masz kota wychodzącego do ogrodu, lepiej nie sadzić ich przy tarasie ani w miejscu, gdzie zwierzę często przebywa.

Bambus kusi, bo daje szybki efekt prywatności. Wystarczy kilka sezonów, aby zasłonić taras, płot albo widok z ulicy. Problem w tym, że niektóre bambusy rozrastają się podziemnymi kłączami i potrafią pojawiać się daleko od miejsca sadzenia.

Największy błąd to posadzenie bambusa bez bariery korzeniowej przy ogrodzeniu albo blisko domu. Gdy zacznie wychodzić po stronie sąsiada, pod ścieżką albo przy tarasie, walka z nim może być długa i kosztowna.

Jeśli już chcesz mieć bambus, wybieraj odmiany kępowe, sadź je w dużych donicach albo stosuj solidne ograniczniki korzeni. Nie traktuj go jak zwykłej trawy ozdobnej.

Bluszcz, winobluszcz czy glicynia mogą stworzyć piękny efekt przy domu. Zielona ściana wygląda naturalnie, daje cień i świetnie prezentuje się na zdjęciach. Problem zaczyna się wtedy, gdy pnącze nie jest regularnie prowadzone.

Pędy mogą wchodzić pod rynny, za parapety, w szczeliny ogrodzenia, pod dachówki albo wokół przewodów. Na starej, popękanej elewacji ryzyko jest większe, bo roślina może wykorzystywać istniejące uszkodzenia i utrudniać ich zauważenie.

Pnącza najlepiej prowadzić po solidnych podporach, które można kontrolować. Ściana domu nie powinna być przypadkową kratką ogrodową.

Rdestowiec japoński to roślina, której nie warto traktować jak zwykłego chwastu. Rozrasta się przez kłącza, tworzy gęste skupiska i jest trudny do usunięcia. Przy domu, ogrodzeniu albo chodniku może stać się poważnym problemem.

Jeśli pojawi się na działce, nie należy go bezmyślnie przekopywać ani rozrzucać fragmentów rośliny. Tak można tylko pogorszyć sytuację. W przypadku roślin silnie inwazyjnych najważniejsza jest szybka identyfikacja i przemyślany sposób usuwania.

Największej ostrożności wymagają rośliny, które:

• szybko rozrastają się pod ziemią,
• mają silne, szerokie lub płytkie korzenie,
• tworzą ciężkie pnącza,
• łatwo się rozsiewają,
• dają dużo opadających owoców,
• tworzą suche, łatwopalne kępy,
• mogą przechodzić na stronę sąsiada,
• są trudne do usunięcia po kilku latach.

Do tej grupy można zaliczyć m.in. wierzbę płaczącą, brzozę rzeczną sadzoną za blisko budynku, bambusy rozłogowe, rdestowca japońskiego, silne pnącza, liliowca rdzawego, niektóre wysokie trawy ozdobne, ketmię syryjską w małym ogrodzie oraz jabłonie ozdobne przy ścieżkach i podjazdach.

Przy samym domu lepiej wybierać rośliny przewidywalne, łatwe do cięcia i takie, które nie rozrastają się agresywnie. Dobrze sprawdzają się:

• lawenda,
• szałwia omszona,
• kocimiętka,
• niskie trawy ozdobne,
• hortensje sadzone z odpowiednim odstępem,
• niewielkie krzewy formowane,
• róże prowadzone na stabilnej podporze,
• byliny, które nie przejmują całej rabaty.

Najprostsza zasada jest taka: im bliżej domu, tym spokojniejsza powinna być roślina. Przy elewacji, schodach, tarasie i podjeździe lepiej unikać gatunków, które po latach mogą wymagać siły, sprzętu albo fachowca do usunięcia.

Ogród powinien dawać cień, prywatność i przyjemność, a nie kolejne problemy i rachunki. Dlatego przed posadzeniem efektownej rośliny warto pomyśleć nie tylko o tym, jak wygląda dziś, ale też jak będzie zachowywać się za kilka lat. To właśnie wtedy najczęściej okazuje się, czy była ozdobą ogrodu, czy początkiem kosztownego kłopotu.